Hayat İşte




Zor oluyor bazen anlam vermek yaşama.Bazen bir kuşun minik çırpınışları oluyor aşk, bezense liseden beri bir birine aşık ama şimdi 60 yaşını geçmiş iki ihtiyarın kalbinde oluyor, bezense küçücük bir bebeğin kalbini andıran ve senin uğruna tüm bir gününü harcayacağın kişinin kalbini seçiyor aşk yada o kişinin olmasını istiyorusun ve hayattan tek beklentinin bu olmasını diliyorsun.İstediğin tek şey günün henüz başındayken seni tüm o yaşamın sıkıcılığından kurtaracak bir meleğin gelip yanına oturması oluyor.Biri oturuyor da sen sadece onun bir melek olduğunu düşünüp kafasının hemen dibinden binlerce baloncuk çıkartıyorsun onu tasarlıyorsun kafanda  yada bir hayali.O gerçek bir melek mi bilinmez ama tek isteğin bu senin o bir melek değilse bile en azından bir günlüğüne yaşam benden aldıklarına karşılık bana böyle bir jest yapar diye düşünüyorsun.Bir kez daha yanılıyorsun.Çünkü kader denilen şey bırakmıyor peşini.


Başını farklı bir yöne çevirmeni ve bir kaç kuşu izlemeni sağlıyor sadece bir kaç saniyeliğine.Sonra o bir kaç saniyenin senin için neredeyse tüm bir hayat olduğunu düşünüyorsun ve bir renklendirmede bulunuyorsun; kırmızı için doğru karar, sarı içinse yanlış olan diyorsun tam ortasına da griyi koyuyorsun.Bitmişlik hisside var ya bir his değil aslında her baktığında onu görmek her gördüğünde onu aramak .O yüzünden  yalnızsın. İşte her kes o değil sonuçta değişmek başkaldırmak gerek en çokta kendine.